D-G

Dance George (1741-1825), syn George'a D. st. (1695-1768), budowniczego MansionHouse w Londynie (1739-42). Mając siedemnaście lat D. udał się ze swym bratem Nathanielem (malarzem) na siedem lat do Włoch. W 1763 zdobył złoty medal w Parmie za zadziwiająco dojrzałe projekty neoklasyczne. Jego wczesne budowle są równie oryginalne i postępowe.D. mógł znać projekty współczesnych mu i bardziej awangardowych twórców — Ledoux i Boulee'a, gdyż podobnie jak oni stosował elementy architektoniczne bardziej jako środek wyrazu, niż jako człony geometryczno-abstrakcyjnej kompozycji. Jego pierwszą budowlą wzniesioną po powrocie z Włoch był skrajnie surowy i powściągliwy w wyrazie kościół Ali Hallows przy London Wall (1765-67). Po nim nastąpił śmiały, pełen fantazji Newgate Prison w Londynie (1770-80, zburzony), najbardziej oryginalny i ekspresyjny budynek tego czasu w Anglii. Wydaje się, że jego uzdolnienia, mimo całej nieortodoksyjno-ści, zostały wcześnie dostrzeżone, gdyż wybrano go w 1768 na członka-zalożyciela Royal Academy. Późne dzieła D. nie ujawniają spadku oryginalności czy wyobraźni. Niektóre z nich antycypują nawet twórczość Soane'a, np. Council Chamber londyńskiej Guildhall (1777, zburzony), w którym kopuła z przeszklonym otworem środkowym i promieniście wybiegającymi delikatnymi liniami przypomina otwarty spadochron. Godną uwagi jest też biblioteka w Landsdowne House w Londynie (1788-91, ukończona przez Smirke'a), z pośrednim oświetleniem przez okna umieszczone w półkopułowych ekse-drach na końcach długiej sali nakrytej płaskim stropem. Po 1800 jego styl stawał się coraz bardziej surowy, a Stratton Park i College of Surgeons w Londynie (1803-13) wyprzedzają greek revival Smirke'a i Wilkinsa. Jego właściwym następcą był jednak Soane, uczeń D. Oryginalność D. ujawniła się zwłaszcza w takich pracach jak neogotycka południowa elewacja Guildhallu w Londynie (1788-89), czy utrzymane w formach gotyku Tudorów elewacje Ashburnham Place w Sussex (1813-17), zburzony).