L-M

Labrouste Pierre-François-Henri (1801-1875). Uczeń Vaudoyera i Jeana Baptiste'a Le Bas (1782-1867), uzyskał w 1824 Prix de Rome i lata 1824-30 spędził w Rzymie. Po powrocie otworzył w Paryżu pracownię dydaktyczną, która stała się ośrodkiem racjonalistycznych idei we Francji. Racjonalizm L. ujawnia się najlepiej w wyposażeniu wnętrza jego jedynego słynnego dzieła — biblioteki Ste Genevieve k. Panteonu w Paryżu (1843-50). Żelazo zostało wykorzystane tu w kolumnach i fragmentach sklepień bez cienia wstydliwości, demonstrując swe walory w bardzo smukłych formach, na jakie ów materiał w odróżnieniu od kamienia, pozwala. Biblioteka L. jest pierwszym monumentalnym gmachem publicznym, w którego formie architektonicznej tak konsekwentnie użyto żelazo. Fasada utrzymana jest w stylu szlachetnie umiarkowanego cinquecenta, z dużymi łukowymi oknami. W porównaniu do okazałych stylów historyzmu, zwłaszcza zafałszowanego renesansu wł. czy neobaroku, które właśnie wówczas się pojawiły, L. wydaje się być zwolennikiem rozsądku. Londyński architekt J.B. Bunning (1802-1863), projektant Giełdy Węglowej (Coal Exchange, 1846-49), niestety niedawno zburzonej, był równie śmiały w stosowaniu żelaza, ale w porównaniu z L. brakowało mu jako architektowi zarówno smaku jak i dyscypliny. W sześćdziesiątych latach XIX w. L. zbudował czytelnię i magazyn Bibliotheque Nationale, gdzie znów wykorzystał swe konstrukcje z żelaza.

Lacunaria, zagłębione płyciny w stropie kasetonowym. Określenie stosowane w ang. terminologii architektonicznej.

Lalewicz Marian (1876-1944). Studiował w Petersburgu, gdzie działał jako samodzielny architekt do 1918. Po powrocie do Polski osiadł w Warszawie. Prowadził prace dydaktyczne w Szkole Sztuk Pięknych i na Politechnice (od 1920), zbudował w Warszawie kilka monumentalnych gmachów, utrzymanych w formach ciężkiego, późnego klasycyzmu: PKO na Brzozowej (zburzony), Dyrekcji PKP na Targowej, Banku Rolnego (1927) i Instytutu Geologicznego (1933).